نمیدونم از کجا شروع کنم

از خوبا یا از بدا شروع کنم؟

نمیتونم که بگم ای عشق من

من باید از دریا شروع کنم

                                      دریا از عشق ماها آبی شده

                         شب به خاطر ما مهتابی شده

                         زندگی که برای ما آدما گوناگونه

                         واسه ما رنگ خود نفرت و شیدایی شده

 زندگی قشنگترین فصل غمه

هر ذره اش واسه ما بدترینا ماتمه

اگه ما به عشق خود فکر نکنیم

تو هر کدوم از صورتا  ابروها در همه

                                      ما نباید از یار جدا باشیم

                         نباید مثل گذشته ها باشیم

                         ما باید با زندگی آشتی کنیم

                         و همیشه هر جا مبتلا باشیم

دوستای گلم واقعاً از این همه لطفی که به من دارید ممنونم

آرزومند آرزوهای سبزتان

 

دوستت دارم کمتر از خدا و بیشتر از خودم چون به خدا ایمان دارم و به تو احتیاج!!  دوستت دارم مهسا جان

دستانم تشنه ی دستان توست شانه هایت تکیه گاه خستگی هایم با تو می مانم بی آنکه دغدغه های فردا داشته باشم زیرا می دانم فردا بیش از امروز دوستت خواهم داشت

می دانم روزی با تن خسته و خیس ، سوار بر قطرات درشت باران بر ناوادنهای چشمم فرود می آیی در میان انبوه مژگانم میزبان خواهم بود و در آن لحظه چشمانم را برای همیشه می بندم تا دیگر دوریت را حس نکنم

چه زيباست بخاطر تو زيستن وبراي تو ماندن وبه پاي تو سوختن وچه تلخ وغم انگيز است دور از تو بودن براي تو گريستن وبه عشق ودنياي تو نرسيدن ای كاش ميدانستي بدون تو وبه دور از دستهاي مهربانت زندگي چه ناشكيباست

شب برای چیدن ستاره های قلبت خواهم آمد. بیدار باش من با سبدی پر از بوسه می آیم و آن را قبل از چیدن روی گونه هایت می کارم تا بدانی ای خوبم دوستت دارم

اين عشقي که به من بخشيدي براي هميشه زنده خواهد ماند تو هميشه آنجا هستي ،هنگاميکه فرو افتم ضعف مرا مي ستاني و به من نيرو وقدرت مي بخشي و براي هميشه دوستت خواهم داشت و در کنارت مي مانم همچو فانوسي در تاريکترين شبها بالهايي خواهم بود، که در طول پرواز ياري ات خواهم کرد و در طوفان سر کش ،سر پناهي براي تو خواهم بود

گفتي كه به احترام دل باران باش
باران شدم وبه روي گل باريدم
گفتي كه ببوس روي نيلوفر را
از عشق تو گونه هاي او را بوسيدم
گفتي كه ستاره شو،دلي را روشن كن
من هم چو گل ستاره ها تابيدم
گفتي كه براي باغ دل پيچك باش
بر ياسمن نگاه تو پيچيدم
گفتي كه براي لحظه اي دريا شو
دريا شدم وتو را به ساحل ديدم
گفتي كه بيا و لحظه اي مجنون باش
مجنون شدم و زدوريت ناليدم
گفتي كه شكوفه كن به فصل پاييز
گل دادم و با تَرنُّمتْ روييدم
گفتي كه بيا و از وفايت بگذر
از لهجه ي بي وفاييت رنجيدم
گفتم كه بهانه ات برايم كافيست
معناي لطيف عشق را فهميدم

دوست دارم با پای برهنه هفت کوه را پشت سر بگذارم و نامت را فرياد بکشم و بگويم دوستت دارم... می خواهم اسمت را بر در و ديوار شهر با آب طلايی حکاکی کنم و هر جا که قدم می گذارم نام تو را بر زبان جاری کنم ...